Door Patrick

Afgelopen zaterdag vond de tweede editie plaats van de “Spaarnwoude Back Yard Ultra”. Een evenement georganiseerd door loopmeesters.nl (Karel Kolb) en waar Haarlems bekendste hardloper Johan Neve, niet liep maar als EHBO-er optrad. Voor zover wij weten zijn er geen pleisters geplakt.

Walter en ik namen deel omdat het kon. Daarnaast hebben wij van de gelegenheid gebruikgemaakt om na te gaan of dit evenement de kritische toets der KennemerRunners zou kunnen doorstaan. Want wat is er leuker om dit een volgende keer met een grotere groep bekenden te doen? 

Daar waar Walter en ik het moesten doen met twee tuinstoelen en een tas met kleding en eten, keken wij jaloers naar groepen die een tent hadden met thee, koffie, soep en andere lekkernijen. En die zelfs een entourage hadden meegebracht, die de gehele dag ten dienste van haar lopers stond. Wij hadden mes en appelstroop meegenomen en smeerden onze eigen broodjes. En die waren prima. Zo ook de krentenbollen van Kuin. Het grasveld overziende leek het bijna een familie BBQ in het park op een zomerse dag. Een strak blauwe lucht en gezelligheid in een uitgelaten sfeer alom. Tijdens de rondjes bleef de hartslag laag genoeg om meer-en-minder intensieve gesprekken te voeren. Nuttig om vriendschappen te smeden of bestaande meer diepgang te geven.  

Waren er bij de eerste editie in juni al 70 deelnemers, deze keer was dit aantal reeds toegenomen tot 160. En terecht! Wat ons betreft is dit evenement meer dan KRs waardig. Dat is bij deze verklapt. De volgende editie (juni 2026) kan per direct op de kalender als VerkennemerRun. En dan kun je er gewoon op de fiets naar toe (alleen even kijken hoe we die tent en stoelen dan meekrijgen). Zo ver fietsen is het niet (ongeveer naast Zorgvrij), wat overigens niet geldt voor de maximale afstand: 72km. Want hoe zit dat ook alweer met een “Back Yard Ultra”? 

Deze versie telde rondjes van 3,6km. Ieder rondje van 3,6km startte op het hele of halve uur. Dus als je geen pauze wilt, loop je de afstand in 29 minuten, om in één minuut je veters te controleren en T-shirt recht te trekken. Snel een banaan naar binnen en vervolgens start je weer de volgende ronde. Als je sneller loopt heb je iets meer pauze, maar de truc is om niet te veel pauze te hebben. Je wil niet dat na iedere ronde de stijfheid intreedt. Balans is een groot goed in deze. Daar kunnen KRs wel raad mee 🙂. 

Je mag zelf weten na hoeveel rondjes je het wel mooi genoeg geweest vindt. Dus waar sommigen vijf als doel hadden, liepen anderen 10 of ongeveer de marathon (12). Twintig lopers hebben de gehele afstand uitgelopen. In deze editie betekende dat overigens dat de laatste drie uur in het donker plaatsvonden en je gewapend moest zijn tegen de intredende kou & vochtigheid.    

Na 10 rondes vond ik het wel welletjes en kon ik nog vrolijk het laatste rondje volmaken. Walter trok nog even door om de marathonafstand flink te overstijgen: 13 rondjes. In de schemer tilden wij onze spullen naar de auto, om daar te toasten met een Thrive: een Belgisch sporters biertje met extra eiwit. Die was meer dan verdiend.  Inschrijven voor juni is waarschijnlijk einde januari. En met een beperkt aantal deelnemers is het dan al snel vol=vol.

P.S. En ja, we waren ons KR-shirt helemaal vergeten. 

– Patrick

Nou daar gaan we weer: 21 kilometer hardlopen op Terschelling.

– 200 meter. In de drukte kwam ik Betty tegen die ook schuivelend aansluiting zocht bij de starters. Mooi, want ik had me voorgenomen de eerste 20 km áchter verstandige lopers te blijven. Verderop zien we Kevin en Clare zich een weg banen door de mensenmassa.

0 meter: Eindelijk, bijna een kwartier na het startschot ga ik over de startstreep.

150 meter: De eerste aanmoediging kwam van Harm aan de rand van het dorp. Knap dat hij in de drukte nog iemand herkende.

2,5 km: Daar staan Katja en Cathy met de hond Amy ons aan te moedigen. En helaas staat Suzanne daar ook bij – uitgestapt vanwege een knie die alle aandacht opeist maar niet wil meewerken.

3 km: Krijg nou wat, ik haal zowaar Janjaap in. Dat gebeurt me niet vaak. ‘Hee mafkees, wat doe jij hier’,  roep ik hem toe. En vervolgens moet ik een geschokken dame die naast me loopt uitlegen dat het toch niet vaak gebeurt dat ik iemand tegenkom die 2 weken na een operatie de halve marathon loopt. Gelukkig deed hij het rustig aan.

3,5 km: Maar dan word ik zelf ingehaald. Door Vincent de K. Gisteren twijfelde hij nog of hij wel zou starten vanwege een flinke verkoudheid. Maar probeer ze maar eens te stoppen die KennemerRunners. Nou ja, Jeannet dan, die me even later ook voorbijliep. Zij was wel zo verstandig om na een blessure niet de hele maar wel de halve te doen.

4,5 km: Kijk, daar staat Rob. Niet echt verrassend, want hij is elk jaar op Terschelling. En Anngo staat bij hem. Ook helaas, want natuurlijk was het de bedoeling dat zij ook mee zou lopen, geblesseerd dus.

7 Km: Ach, al enige tijd loop ik vlak achter Caroline en Jurgen. Vrolijk keuvelend leggen ze de ene na de andere kilometer af. Ga ik nou zo snel of aan zij nou zo langzaam. Teleurggesteld hoorde ik later dat het voor hen slechts een traininkje was voor een andere marathon (Malta ofzoiets?). En ze hadden voor de start al 7 kilometer warm gelopen.

11 Km: Hee (dat is een buurtschap op Terschelling), daar staan Rob en Annego weer. Joehoe!
En even daarvoor stonden Marjolein en Bram. Bram had natuurlijk ook liever meegedaan, maar een jaar geleden kon hij ook niet weten dat de (kuit?)blessure zo lang zou aanhouden. Marjolein stond daar wel geheel volgens planning, zij had zaterdag al de 10 km gelopen, en als eerste in haar categorie over de streep gekomen (00:44:27).

16 Km: Na twee km over het strand gelopen te hebben (redelijk hard zand, dat wel) staat Edith daar klaar om bemoedigend toe te spreken. Nog even de strandopgang en daarna het lange rechte stuk terug naar waar we vandaan kwamen.

17 Km: Hee, daar staan Rob en Annego, Joehoe!, ja zij kennen de sluipweggetjes.

Inmiddels ben ik ruim 1,5 uur onderweg en zijn Boudewijn (1:35:45) en Patrick (1:39:25) alweer terug bij de Brandaris. Tja, die kwam ik onderweg niet tegen en ‘de laatste loper ophalen’ is er vandaag even niet bij.

19 Km: Halverwege de Longway word ik ingehaald door René. Ondanks dat ik meende iets naar beneden te lopen en hij dacht iets omhoog te gaan. 

Ondertussen zijn Clare (1:56:40) en Jeannet (1:57:08) over de finish. Welkom geheten door Ronald die inmiddels ook het eiland heeft weten te vinden.

20,5 km: Vlak voor de finish staat IJsbrand (1:53:23) al aan de kant. Hem hadden we nog niet gezien, hij doet de Berenloop met z’n maatjes uit Zwolle.

21 km: Bijna over de finish. Cathy staat langs de kant, maar is minder enthousiast dan andere jaren. Voorheen was de finish, met rode loper, door de gezellige winkelstraat, nu was het voor de finish toch wat saai.

21,1 km: Over de finish (2:06:50). En niet eens zo moe. Mooi zo, een paar maanden serieus trainen is niet voor niets geweest. Bovendien waren die extra trainingen in de Waterleidingduinen eigenlijk net zo leuk als de Berenloop zelf.

Het was een redelijk zonnige dag, lekker voor de lopers van de halve marathon. Maar inmiddels trekken er donkere wolken over het eiland. En enkele KR’s zijn nog onderweg voor de hele marathon (de echte bikkels dus).
Walter zal nu ongeveer op de helft zijn, en de rest moeten/mogen nog zeker 2 uurtjes. 

Maar, Joehoe!, ergens bij de 32 km en halverwege de Longway (nog 2,5 km te gaan) werden ze nog aangemoedigd door Rob en Annego.  

Walte liep in 03:07:31 maar was eigenlijk een beetje aan het uitlopen na de marathon van Amsterdam.
Simon kent de route op z’n duimpje en was na 03:48:55 weer mooi op tijd binnen.
Harm (ook vaker hier gelopen) daar vlak achter, maar hij deed een dansje bij paal 8. Joehoe!
En dan Hans S.: ondanks een zweepslag 4 weken voor deze marathon, toch mooi op tijd over de finish.
Tenslotte Manoes: altijd leuk zoals zij over de finish komt: beetje mopperend ‘dat-nooit-meer’. Maar toch wel goed gehumeurd – het glaasje rood is weer verdient.

Een jaar geleden werd het idee van de Berenloop in de groep geooid en met enthousiasme ontvangen. Pakweg 25 leden schreven zich in en 18 daarvan kwamen het jaar min of meer heelhuids door. Het idee was om gezamenlijk de duurlooptrainingen te gaan doen. Maar voor zover ik weet is het daar niet van gekomen.

Dus ieder voor zich haalde de eindstreep op eigen kracht en een beetje van de KennemerRunners.

– Nico